Wat als- Richard bell

Als PT’er kijk ik natuurlijk ook naar andere bekende
coaches en PT’ers, dit zorgt voor inspiratie en
nieuwe inzichten.

Bij deze is het geen hier onder laatst geschreven door
Richard Bell van www.bell-coaching.nl voor mij 1 van
de grootste coaching teams van Nederland.
Ik hoop dat jullie uit dit stuk net zoveel inspiratie
putten als ik zelf!

Even een hele persoonlijke en diepere post, gezien
ik onlangs enorm geraakt ben door een Skype call
met een cliënt die zichzelf volledig aan de kant heeft
geschoven door bepaalde keuzes en enorm instortte
toen ik een simpele vraag stelde: ‘wat als?’.

Dus even
reflectietijd voor iedereen hier, hopende dat het je op
een manier zal helpen in je leven.

Laat je verleden je heden of toekomst niet bepalen
en voorkom spijt. Het klinkt als een heel erge ‘duh’
uitspraak, maar als je kritisch naar jezelf kijkt: hoe veel
laat jij je eigen geluk en toekomst bepalen door iets
waar je niks meer aan verandert?

Hoe vaak geef jij erkenning en hang je een waarde aan
iets uit het verleden, om vervolgens het heden en de
toekomst te onderschatten?

Je staart het realiseren van iets dat je zou willen, iets
dat mooi zou zijn, recht in de ogen aan; maar laat je
toch leiden door de angst om iets uit het verleden
te herhalen, wat je vervolgens weerhoudt van het
bereiken van je gewenste uitkomst.

Ik kan je garanderen dat je meer spijt zal krijgen van
ergens niet voor gaan, dan dat je er opnieuw in zou
falen. Je weet namelijk dat het je recht aan staarde,
maar besluit vervolgens het ‘wat als’ spel te spelen met
jezelf. IEDEREEN hier heeft een ‘wat als’ in hun leven,
waar ze spijt van hebben.

‘Wat als’ is iets dat mij persoonlijk bang maakt. Ik
ga liever ergens volledig voor, om daar mogelijk
finaal in te falen, dan dat ik ergens spijt van heb en
me afvraag ‘wat als’.

Als je denkt dat iets je oprecht gelukkig kan maken;
waar zou je dat dan laten gaan?

Voor mij persoonlijk is dit een les geweest die ik
tijdens een vrijwillige maatschappelijke stage in
verzorgingstehuis heb geleerd. Besteed daar maar
eens één of meerdere dagen aan niets meer dan
praten met mensen en écht luisteren naar wat ze te
zeggen hebben. Er is zoveel spijt, zoveel ‘had ik maar’,
zoveel ‘wat als’.
Je zal zoveel verdriet en spijt zien in de
ogen van mensen waarvoor het al te laat is.
‘Wat weet jij daar nu van dan?’

Ok here goes.
Voor mijzelf heeft dit ertoe geleid dat ik dit vandaag
überhaupt hier kan plaatsen. Net geslaagd van mijn
vwo, niet wetende wat ik met mijn leven wilde. Eerste
opleiding gestart; foute keuze, zielsongelukkig,
gestopt. Terug naar mijn vader met een studieschuld
en geen cent te makken, 4 bijbaantjes tegelijk nemen
om ergens geld voor te hebben. Tweede opleiding
gestart, denkende dat het de goede keuze was;
jammer, weer niet. Weken op een studentenkamer
gezeten, bang voor wat er zou gebeuren als ik zou
stoppen, met nog meer financiële schuld en wéér
falen. Want ondernemen was niks voor mij: dat riep
tenslotte de docent M&O op het VWO al en werd er
elke dag verder ingepraat door mijn ouders, die op elk
moment de kans zagen om te benadrukken wat ik niet
kon. Nauwelijks geslaagd voor je VWO, 2 opleidingen
gestopt en met het idee zitten om dan zelf maar
wat te starten en dat wél te laten slagen? Nee, dat
was kansloos natuurlijk.

‘Maar wat als ik het niet doe?’
‘Wat als ik niet kies voor wat ik écht wil?’
‘Wat als…?’

Studie opgezegd, met geen cent te makken terug naar
Brabant, 2 baantjes opgepakt om een basis te hebben
en elk moment van de dag bezig geweest met het
uitwerken en realiseren van wat ik wilde.

Jarenlang de vraag waarom ik het deed, wat me in
hemelsnaam bezielde en of ik niet bang was voor wat
er zou gebeuren als het allemaal zou falen.

Was ik bang? Fuck ja, ik heb geen HBO of universitair
diploma om op terug te vallen als er wat fout zou gaan;
niks om ergens aan te kloppen. Maar hetgeen dat altijd
enger zal zijn en áltijd ervoor zal zorgen dat ik dingen
vol aanpak en er alles aan doe om het te laten slagen?

‘Wat als?’. Liever eindeloze reeksen aan pogingen die
uiteindelijk faalden, dan het gevoel van spijt mee te
dragen, wetenden dat ik er wat aan had kunnen doen.
Zijn er voor jou dingen waar je gelukkig van zou
worden, waar je over twijfelt, waar je vaak over
nadenkt met vraagtekens? Is het echt zo eng om
die stap te maken en de kans te hebben dat je erin
zou falen, ten opzichte van het besef dat je het
nooit geprobeerd hebt?

Als daar ook maar het kleinste besef is dat het
zo is: doe er iets aan. ‘Wat als…?’ en ‘had ik maar’
zijn de meest ongelukkige vragen om mee te
nemen in je leven.

Als je daar ook maar een moment aan twijfelt; praat
met je grootouders en luister. Geen commentaar, geen
onderbreking, maar luister.